اولیاء مستور

اولیاء مستور    واقعیت، یا همان زندگی،  یا همان خدا، از فرط ظهور مستور است. آن سه بیت عربی از مثنوی معنوی که با «انت وجهی لا عجب أن لا اراه» شروع میشود را بخوان، که نهایت نزدیک بودن خودش حجابی است که باعث به اشتباه افتادن میگردد.   قبلاً هم گفتهایم (https://t.me/PanevisDotCom/1503) که کودکان اولیاء الله هستند، و لذا مستور(ایضاً مست، بقول حافظ، «چو از یک قبیلهاند»). آنها به مبدأ نزدیکترند تا ما آدمبزرگهای فکری و لذا محجوب. آنها بدون إشعار ولی الله هستند. که این البته خودش یکی از ویژگیهای لازم ولیالله بودن است، نبودن.   آنهایی از ما که دنبال شیخ و مرشد میگردیم بدانیم که شیخ و مراد ما همین کودکاناند که از شدت نزدیک بودن به ما متوجه حضورشان نیستیم و ندیدهشان میگیریم. بسیار چیزها میتوانیم از آنها بیاموزیم که برای برگشتن به فطرتمان شیوههای مؤثری هستند. اگر چشممان را باز کنیم. اگر دقت کنیم.تلگرام سایت پانویس:https://t.me/PanevisDotCom  + نوشته شده در سه شنبه دوازدهم اسفند ۱۳۹۹ ساعت توسط پانویس  |